Inicijalno je bio poznat kao pevač i saksofonista benda Hanoi Rocks, kultne glam-punk-rok grupe iz Finske, koja je bila pionir kombinovanja punk-a, glam-a i rock’n’roll-a s kraja 70-ih i početkom 80-ih godina. Osim sastava Hanoi Rocks, bio je uključen i u projekte – bendove kao što su Demolition 23 ili Jerusalem Slim, a njegova kreativna crta se ne dovodi u pitanje. Njegov bend i rad su bili inspiracija Gansima u početku njihovog delovanja. Čovek o kome pišemo je Michael Monroe, umetnik, roker i dobar čovek.
U Njujorku živeo je u istoj zgradi kao Stiv Bator (bio je i on ovde kod nas u Hall of Fame – čekirajte njegovu diskografiju, volećete) i priča se da mu je stan bio popunjen vintage glam odećom, gomilom starih punk ploča i navodno kavezima sa egzotičnim kućnim ljubimcima, konkretno pticama, u koju priču sumnjamo, jer osoba koja voli životinje ne trpa ih u kavez.
Iako na prvi pogled deluje kao oličenje glamrock haosa, Monroe zapravo ne pije, ne konzumira droge, ne puši i trenira gotovo svakog dana, navodno. Kaže da njegova energija na sceni dolazi iz „čiste glave i čistog tela”, a ne iz supstanci, što je prilično ironično, s obzirom da su mnogi njegovi drugari sa scene pali na klasičnim rock’n’roll zamkama.
Danas se „vrti“ numera Last Train To Tokyo, singl koji se nalazi na njegovom solo uradku One Man Gang iz 2019. Čujmo!
